با تداوم وضعیت کنونی، فضای دیپلماسی بیش از هر زمان دیگری به «بازی انتظار» تبدیل شده است. هیچیک از طرفها به مصالحه فوری تمایل ندارند؛ بلکه همه چشم به ضعف و تسلیم احتمالی دیگری دوختهاند. ایران بر مقاومت و حق خود برای فناوری هستهای تأکید دارد، در حالیکه آمریکا و متحدانش، بر ادامه فشار تا بازگشت کامل تهران به محدودیتهای گذشته پافشاری میکنند. این تقابل، ساختاریتر از آن است که با چند دور مذاکره قابل حل باشد.