احیای سرزمینی

ایران در یکی از خشک‌ترین کمربندهای اقلیمی جهان قرار دارد، اما آنچه امروز با آن مواجه هستیم، فراتر از «خشکی طبیعی» و در چارچوب «تغییر اقلیم شتاب‌یافته» معنا پیدا می‌کند. در سه دهه گذشته، شاخص‌های زیست‌محیطی کشور روند نزولی مستمری را طی کرده‌اند: افزایش دما، کاهش بارش، فرسایش خاک، افت سفره‌های آب زیرزمینی، گسترش بیابان‌زایی و مهاجرت زیستی گونه‌ها. این مجموعه، تصویری از یک اکوسیستم در حال تغییر است؛ تغییری که اگر مهار نشود، ظرفیت زیستی بخش‌هایی از سرزمین را به شکل جدی کاهش خواهد داد.