سینمای ایران به دفعات تصویر «بایگانی» را از فضای تخصصی به یک جغرافیای استعاری تبدیل کرده است. در اغلب درامهای اداری و اجتماعی، بایگانی آخرین ایستگاه برای مستخدمی است که قرار است از جریان اصلی سازمان حذف شود. روایت «شازده احتجاب» در خانهای مملو از عکس، سند و خاطره روایتی از حذف و تنبیه بیصداست؛ دردی که قربانی، آن را به شکلی مشمئزکننده به آدمهای پیرامون خود نیز سرایت میدهد