در خیابان دکتر قریب، قبل از تقاطع خیابان میرخانی، بیمارستان مرکز طبی کودکان قرار دارد؛ بیمارستانی تخصصی برای کودکان که وقتی پا در آن میگذارید، چیزی جز صدای گریه و کودکانی که گوشه به گوشه بیمارستان از دردی بستری شدهاند، نمیشنوید و نمیبینید. روزی گرم است و آفتاب وقتی به کف آسفالت قدیمی بیمارستان میافتد، به شیشههای متعدد بیمارستان کمانه میکند و چشم را میزند.