پس از 40 روز اضطراب و ناامنی، آخر هفته گذشته برای نخستین بار مردم توانستند برای «سفر» برنامهریزی کنند، نه برای «رفتن». این تمایز ساده اما عمیق، نشانهای از بازگشت تدریجی حس زندگی عادی است. در روزهای جنگ، بسیاری خانههای خود را ترک کردند، اما آنچه رخ داد سفر نبود؛ ترک ناگزیر بود، گریزی از خطر. اکنون اما همان جادهها بار دیگر معنای پیشین خود را بازمییابند: راهی به سوی تجربه، استراحت و کشف.