در قرن بیستویکم، جهان در محاصره موادی است که نه در طبیعت یافت میشوند و نه طبیعت بهراحتی آنها را میپذیرد. صنعت پتروشیمی، این معمار تمدن مدرن، اکنون در لبه یک گسل تاریخی ایستاده است و همگان بهخوبی به سود و ضرر آن آگاهی دارند. از سویی، تقاضا برای محصولات آن به دلیل رشد طبقه متوسط در آسیا بهشدت روبهافزایش رفته است و از سوی دیگر، فشارهای زیستمحیطی، بقای سنتی آن را تهدید میکند. برای درک آینده، باید ابتدا به عقب بازگشت؛ به زمانی که نفت تنها یک سوخت بدبو برای چراغهای پیهسوز بود.