در سالهای اخیر جانمایی و گسترش بیرویه مجتمعهای پتروشیمی به یکی از چالشهای اصلی صنعت انرژی و محیطزیست ایران تبدیل شده است. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که ضعف در برنامهریزی آمایشی و نگاه کوتاهمدت در سیاستگذاری صنعتی، باعث شده است که احداث پتروشیمیها نهتنها به توسعه منطقهای کمک نکند، بلکه در برخی مناطق به بحرانهای زیستمحیطی، کمآبی و ناهنجاریهای اجتماعی بینجامد.