برای وصال روحانی، مردی از تبار آرامش و نجابت

یک دسته کاغذ و یک خودکار، تمام دارایی واقعی وصال روحانی بود. ابزارهایی ساده که برایش جزء ارزشمندترین وسایل دنیا بود. با موبایل و لپ‌تاپ ارتباطی نداشت و حتی آسانسور هم گویی برایش غریبه‌ای پرهیاهو بود. جهان او جهان سادگی بود، جهانی که در آن فقط صدای «ورق‌خوردن کاغذ» و «نوشتن» معنا داشت. برای من روایت از مردی که تمام زندگی‌اش در «نوشتن» خلاصه می‌شد، کاری آسان و البته دشوار است.