در شهرهایی که درگیر جنگ هستند -مانند سناریوهای تجربهشده در حلب، سارایوو و بیروت- نقش شهرساز از یک «طراح فضا» به یک «مدیر بقا، تابآوری و انسجام اجتماعی» تغییر مییابد. در چنین شرایطی، شهر نه صرفا یک کالبد، بلکه یک سیستم زنده و آسیبپذیر است که نیازمند مداخلهای چندلایه و زمانمند است. نخستین وظیفه، تضمین تداوم حیات شهری است. این امر از طریق حفظ عملکرد حداقلی زیرساختهای حیاتی -آب، برق، دسترسی اضطراری و خدمات درمانی- ممکن میشود.