میخواهم از جایگاه یک جامعهشناس، که اتفاقا از سنین نوجوانی با زبان طراحیشده و بینالمللی اسپرانتو آشناست و تجربه نوشتن، شعرگفتن و ارتباطات متنوع بینالمللی با استفاده از این زبان را داراست و به مناسبت برگزاری همایشی درباره زبان اسپرانتو در فرهنگسرای ارسباران، درباره موضوعی بنویسم که در عمق خود حامل یکی از بنیادینترین سازوکارهای ایجاد صلح در جهان معاصر است: