صنعت پتروشیمی ایران در گردابی از اهداف متعارض، حکمرانی چندپاره و وابستگی بیمارگونه به فروش مواد اولیه دستوپا میزند. نتیجه آن شده است که با وجود مزیت خدادادی ذخایر عظیم نفت و گاز، نهتنها از قافله رقبای منطقهای عقب ماندهایم، که در آستانه تبدیلشدن به خامفروش مواد شیمیایی در قرن بیستویکم قرار داریم. این یادداشت با تشریح ابعاد این شکست و ارائه راهحلی برآمده از تجارب جهانی، در پی یافتن پاسخی برای این پرسش بنیادین است.