مهمترین کار یک سیاستمدار این است که بتواند با آگاهی از تضادهای اجتماعی چنان بسیج منابع و خلق قدرت کند که هم بر رقبایش پیروز شود و هم شاکله امور از هم نپاشد. از اینرو مشروعیت و پس از آن محبوبیت، شاید مهمترین سرمایهای است که به آن احتیاج دارد. خواست عمومی باید مانند نبضی زیر انگشتان سیاستمدار باشد و بداند کجا و تا چه حد میتواند سکان را به سمت چشمانداز مطلوبش بچرخاند.