در سوگ فردوسی زمانه

هرام بیضایی رفت؛ با تأمل و سکوت و در فاصله‌ای معنادار از هیاهوی زمانه. او درست در روز تولدش رفت و ساعت‌هاست دوستدارانش در بهت و بغض به مردی فکر می‌کنند که سال‌ها در حسرت خاک و خانه‌اش زیست و اگر او تن به هجرت اجباری نمی‌داد، هنر این سرزمین از حضورش بهتر و بیشتر بهره می‌برد.