ایران سرزمینی است که ظرفیتهای طبیعی، انسانی و اقتصادی آن میتواند موتور توسعهای پایدار باشد؛ اما سالهاست میان این ظرفیتها و واقعیت زندگی مردم فاصلهای عمیق شکل گرفته است. ریشه این فاصله نه در نبود منابع، بلکه در شیوه اداره کشور و سازوکاری است که به مرور زمان، پیچیدهتر و سنگینتر شده است. در بسیاری از کشورها، دولت نقش تسهیلگر و تصمیمساز دارد؛