جنگل هوشیار

بلند بود، بلند و استوار. نه لرزشی در دست‌هاش بود نه عینک می‌زد نه شانه‌هاش افتاده بود اما موهاش کران تا کران سفید بود. انگار این سفیدی موها هر کلمه‌ای را که می‌گفت مؤکد می‌کرد.