کوچه‌هایی که از کودکی خالی شدند

در شهرهای قدیم ایران، محله فقط یک بخش کالبدی از شهر نبود؛ روحی زنده بود که ساکنانش را در پیوندی نانوشته به هم متصل می‌کرد. کوچه‌های باریک، پیچ‌در‌پیچ و سایه‌دار، صرفا مسیر عبور نبودند، بلکه امتدادی از خانه و خانواده محسوب می‌شدند. در این بافت‌های ارگانیک، معابر فرعی محله‌ها قلمروهایی نیمه‌خصوصی و نیمه‌عمومی بودند؛ فضایی بین خانه و شهر که در آن روابط انسانی جریان داشت، کودکان بازی می‌کردند و همسایگان از پشت درهای نیمه‌باز با یکدیگر احوال‌پرسی می‌کردند.