مرحومه هایده -یا همان معصومه ددهبالا- از آن صداهایی است که فقط شنیده نمیشود؛ در جان مینشیند. انگار روح انسان با هر تحریر او تکانی میخورد. هنوز هم نسلهای قدیم و جدید، با ترانههایش گریه میکنند، عاشق میشوند، به یاد میآورند و حتی میرقصند. برای چنین صدایی جایگزینی نیست؛ نه بود، نه هست، و نه خواهد بود.