امروز ایران در لحظهای ایستاده است که عقلانیت نه یک انتخاب، بلکه ضرورت است. باید نسیمی از اندیشه نو در زیر پوست جامعه جریان یابد. بحران در سرزمین کهن ایران همواره چهرهای پارادوکسیکال داشته است؛ از دل فروبستگی، همواره راهی تازه زاده میشود. گویی این سرزمین، بار دیگر در حال تمرین بازآفرینی معنای زیستن، ساختن و امید است.