۱. اعتراض یک جوهر ذاتی و یک ویژگی اساسی در حیات انسانی است. «حضور» آن عارضه نیست، بلکه نبود آن نشانهای نگرانکننده از اختلال در سلامت روانی و اجتماعی است. در روانشناسی رشد، توانایی «ابراز مخالفت» یکی از نشانههای شکلگیری هویت مستقل تلقی میشود (Erikson, 1968).
