با امضای تفاهم مشترک میان رؤسای جمهوری ایران و آمریکا و آغاز مذاکرات در سوئیس، سیاست خارجی ایران وارد مرحلهای حساس و تعیینکننده شده است؛ مرحلهای که میتواند آثار قابل توجهی بر معادلات سیاست داخلی نیز بر جای بگذارد. با این حال، پرسش اساسی این است که آیا اصطکاکها و رقابتهای سیاسی در داخل کشور مانعی بر سر راه دستیابی به توافق نهایی خواهد شد یا زمینه برای یک گشایش پایدار در عرصه دیپلماسی فراهم است؟