در ایران، نهادهای نظارتی بسیاری وجود دارند که به منظور نظارت بر عملکرد دولت و مقامات دولتی تشکیل شدهاند. اما پرسش کلیدی این است که چگونه میتوان انتظار داشت نهادهایی که خود از درون ساختار قدرت برآمدهاند، به صورت مستقل و بیطرفانه عمل کنند؟ این پارادوکس نظارتی نهتنها پرسشبرانگیز است، بلکه به یکی از بزرگترین چالشهای حکمرانی در کشور تبدیل شده است.