مدیریت پسماند در ایران با چالشی فراتر از استانداردهای جهانی روبهرو است؛ بحرانی که ریشه در تلاقی «فرهنگ مصرف» و «فقر زیرساختی» دارد. در حالی که کشورهای توسعهیافته با مدیریت پسماند خشک، با شیرابههایی کهنه و کمخطر روبهرو هستند، ایران بهدلیل سهم بالای مواد غذایی در زبالهها (رطوبت ۸۰ تا ۹۰ درصد) و عدمتفکیک در مبدأ، با غول آلایندهای به نام «شیرابه تازه» دست و پنجه نرم میکند.