در شرایط کنونی، فضای حاکم بر روابط ایران و غرب، بهویژه در سال ۲۰۲۶، بیش از هر زمان دیگری با عدمقطعیت و سیالیت تعریف میشود. این وضعیت بهگونهای است که نمیتوان مسیر آینده را بهصورت قطعی پیشبینی کرد و هرگونه تحول، بهشدت وابسته به تصمیمهای متقابل بازیگران اصلی است. در چنین بستری، 3 مسیر کلی قابلتصور است؛ حرکت بهسمت نوعی توافق محدود، تداوم بنبست در مذاکرات یا ورود به سطحی از تنش نظامی. با این حال، آنچه وضعیت را پیچیدهتر میکند، نه صرفا وجود این سناریوها، بلکه همزمانی امکان وقوع آنها و تغییر …