در منظومه اقتصاد سیاسی معاصر، مرز میان توسعه صادرات و انزوای تجاری دیگر نه صرفا با کیفیت محصول، بلکه با «کیفیت اطلاعات» ترسیم میشود. دوران تجارت مبتنی بر تجربههای فردی، آزمون و خطا و اعزام هیاتهای تجاریِ بدون پشتوانه اطلاعاتی به سر آمده است. گزارشهای آسیبشناسی از وضعیت تجارت خارجی کشور حاکی از یک شکاف عمیق میان ظرفیتها و واقعیتهاست؛ در حالی که سهم ایران از تجارت جهانی باید حداقل به یک درصد برسد، آمارهای فعلی عددی نزدیک به ۰.۳درصد را نشان میدهند. این عقبماندگی، بیش از آنکه ناشی از تحریمهای …