توسعه و بکارگیری ظرفیتهای بر زمینمانده در هر صنعتی نیازمند جذب سرمایه است؛ این در حالی است که جذب سرمایه خود مستلزم فراهم بودن بسترهایی است که در دو قالب کلی «بازدهی بالا» و «کاهش ریسک» قابلتعریف است. صنعت نفت ایران در سالهای اخیر در شمار صنایعی قرار داشته که در جذب سرمایه چندان موفق نبوده است. اما دلیل این مسئله چیست؟ این پرسشی است که صابر نجارقابل، تحلیلگر ارشد اقتصاد نفت و گاز و حامد ذاتعجم متخصص حقوق انرژی و قراردادها در مقاله پیش رو بهطور اجمالی به آن پاسخ دادهاند.