دوران معاصر پارادوکسی فریبنده را پیش چشم ما گشوده است؛ جوامع پیشرفته، رباتها، هوش مصنوعی و خودروهای خودران را چون ویترین تمدن خود میآرایند و در آنسو، جوامع در حال توسعه، مسحور این نمایش پرزرقوبرق، از بیم عقبماندن، بیتابانه فناوری میخرند تا وانمود کنند از قافله جا نماندهاند. آنها ترجیح میدهند «داشته باشند» تا «بسازند»، زیرا مهمتر از پیشرفت، نمایش پیشرفته بودن است. اما حقیقتی بنیادین را از یاد بردهاند؛ فناوری تنها پوستهای از توسعه است. این تب رفاه فناورانه، واقعیتی ژرف را میپوشاند؛ اقیانوسی …