انتقاد محمدرضا مصباح نسبت به سکوت هنرمندان؛ همایون‌ای ایران بخوان

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، محمدرضا مصباح تهیه‌کننده سینما در یادداشتی درباره این روز‌های کشور و سکوت برخی چهره‌های هنری نوشت.

یادداشت وی بدین شرح است:

«ای کاش فرصتی بود تا لباس رزم می‌پوشیدیم و در کنار مدافعان وطن در مقابل متجاوز نحس و نجس جان ناقابل فدا می‌کردیم، اما حسرت و افسوس که امروز سهم ما فقط دعای خیر است و انتظار حضور در مجامع است و امید اظهارنظر است و اعلام انزجار و چه مردانه سهم خود را انجام دادند مردم مهربان و هوشیار این سرزمین تا در روزگاری که جامعه در سوگ در زخم در خشم و در عزایی بی پایان معلق مانده چراغ غیرت در این شب بلند خاموش نشود.

همان جماعتی که کنار لانچر‌ها ذوب می‌شوند تا مبادا آبی در دل ما تکان بخورد و خدای ناکرده بنزین سفر نوروزی ما کم نشود تا بتوانیم در سواحل آرام کنار سفره‌های هفت سین و صد سین سال نو رو آغاز کنیم. آری می‌دانم وظیفه شان است از مالیات ما حقوق می‌گیرند تا ذوب شوند تا در وقت ضرورت فدا شوند تا آرامش ما فنا نشود.

امروز مطمئنا معرفت و مرام انسانی و ایرانی و نه حتی قدرشناسی اسلامی نمی‌گذارد از شدت تپش قلب بدون داروی آرامبخش خوابمان ببرد، اما راستش به بعضی خارج نشینان همه چیز به حراج گذاشته که امیدی نیست. آنان را در باتلاق انتظار کمک از دشمن که برای خود ساخته‌اند وا می‌گذاریم تا در آن بمانند و فربه‌تر شوند، اما آیا مردانگی ست ما که سال‌ها در شرایط امن و بستر آرام در سینما و تئاتر و موسیقی و ورزش قد کشیدیم، نام گرفتیم، جایزه اندوختیم و احیانا درآمد درو کردیم امروز در لحظه حساب یا کنج عافیت بگیریم یا در میانه لحاف جاخوش کنیم و یا خدای ناکرده سمت دشمن بایستیم و مردم مظلوم درد کشیده را رها کنیم؟

قطعا اگر بی تفاوت باشیم فقط بی وطن و عافیت طلب نیستیم که این عین فرسایش اخلاق است، اخلاق انسانی یا به قول دیگران مرام آریایی. ایمان دارم امروز اگر ملک مطیعی و شکیبایی و مشایخی و کشاورز و انتظامی زنده بودند مرام و مردانگی شان نمی‌گذاشت، سکوت کنند.

اگر تختی و ناصر حجازی و هادی نوروزی و انصاریان و میناوند بودند غیرت ورزشکاری شان اجازه نمی‌داد در مقابل تجاوز کثیف‌ترین موجودات روی زمین بی‌تفاوت باشند. اگر مرتضی حنانه و بنان و شجریان بودند لطافت و معرفتشان نمی‌گذاشت در مقابل تکه‌تکه شدن ۲۱۰ کودک و مجروح شدن بیش از ۱۵۰۰ طفل مظلوم بی زبان این خاک بیخیال باشند.

من ایمان دارم ایمان دارم امروز خسرو آواز ایران که خود جان خواندن ندارد در گوش خلفش می‌گوید که «همایون‌ای ایران بخوان».