مناجات امام زمان (عج) برای شیعیان گناه کار در سرداب سامرا / روایتی از دل تاریخ

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در منابع معتبر روایی، مناجاتی دلنشین از زبان مبارک حضرت ولی عصر (عج) نقل شده که نشانگر لطف و مهربانی بی پایان ایشان نسبت به پیروانشان است. بر اساس گزارش سید بن طاووس، او در سرداب مقدس سامرا – محلی که با نام «سرداب غیبت» نیز شناخته میشود – شاهد راز و نیاز پدری مهربان برای فرزندان خطاکار خویش بوده است. این مناجات که حاوی مضامینی عمیق از شفاعت، عدالت و مهرورزی است، تصویری روشن از رابطهٔ امام و شیعه را ترسیم میکند.

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، سید بن طاووس در کتاب خود چنین نقل کرده است: هنگامی که قصد ورود به سرداب مقدس در سامرا را داشتم، ناگهان صدای مناجاتی به گوشم رسید که آشکارا صدای حضرت ولی عصر (عج) بود.

در این مناجات، امام زمان (ع) با خدای خویش چنین راز و نیاز می‌کرد:

«خدایا، شیعیان ما از نور ما و از سرشت و طینت ما آفریده شده‌اند. هر چند گناهان بسیاری مرتکب شده‌اند، اما تکیه‌گاهشان محبت و ولایت ماست.»

سپس حضرت سه درخواست مهم برای پیروان خود مطرح می‌فرمایند:

۱. بخشش گناهان الهی (حق الله):

«خدایا، اگر این گناهان میان تو و آنهاست، از آنان بگذر که ما راضی هستیم.»

۲. اصلاح حقوق مردم (حق الناس):

«و اگر گناهان میان خودشان بوده، بین آنان اصلاح فرما و از خمس‌ها جبران کن و به صاحبان حق بده تا بگذرند.»

۳. نجات از عذاب و دوزخ:

«آن‌ها را داخل بهشت کن و از جهنم دورشان بدار و میان آنان و دشمنان ما در عذاب و خشم خودت جمع مکن.»

این مناجات که در کتاب «قبلهٔ آخرین» صفحه ۱۱۷ آمده، بار دیگر شفاعت ویژهٔ امام عصر (عج) را برای شیعیانش نشان می‌دهد؛ شفاعتی که نه بر اساس چشم‌پوشی از عدالت، بلکه مبتنی بر اصلاح و جبران حقوق ضایع‌شده است.