شاه‌مهره‌های سعودی در تاریک‌خانه «اینترنشنال»؛ کالبدشکافی مأموریت دستگاه فریب با دلار‌های نفتی

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در دنیای رسانه‌ای امروز، پرسش از منابع تأمین مالی یک شبکه خبری به اندازه محتوای آن اهمیت دارد. این اصل روزنامه‌نگاری حالا در مرکز یک جنجال جدی قرار گرفته که فایننشال تایمز فتیله آن را روشن کرده است.

اسناد رسمی؛ نه ادعا، بلکه واقعیت ثبت‌شده

شرکت مادر ایران اینترنشنال یعنی «ولنت مدیا یو‌کی» در پنج سال گذشته بیش از ۴۱۰ میلیون پوند زیان انباشته داشته و در پایان سال مالی ۲۰۲۴ حدود ۴۸۲ میلیون پوند به نهاد‌های وابسته بدهکار بوده است. این اعداد نه از منابع ایرانی یا مخالفان، بلکه از اسناد رسمی ثبت‌شده در Companies House بریتانیا استخراج شده‌اند.

در تبارشناسی و بررسی تاریخچه شکل‌گیری این کارخانه شایعه‌سازی، نخستین نامی که در تاروپود شرکت مادر یعنی «ولنت مدیا» (Volant Media) خودنمایی می‌کند، «عادل عبدالکریم» است. این فرد انگلیسی-سعودی به عنوان یکی از سهام‌داران اصلی و اولیه ولنت مدیا، نقشی حیاتی و کلیدی در تأسیس و ریل‌گذاری دو بازوی این شرکت (ایران اینترنشنال و افغانستان اینترنشنال) در خاک انگلستان داشته است.

عبدالکریم در واقع حلقه واسط و پیاده‌نظام حقوقی دربار سعودی بود تا خزانه انبوه دلار‌های نفتی شیخک‌های منطقه بتواند در قالب یک کمپانی ثبت‌شده و قانونی در لندن، این سیستم دروغ‌پردازی را مستقر و سازماندهی کند. هدف از این نوع ساختارسازی، ایجاد یک سپر حقوقی در اروپا بود تا این بوق تبلیغاتی بتواند با مصونیت کامل، مأموریت خود را در جهت پمپاژ شایعه و ترور روانی منطقه آغاز کند.

صالح حسین الدویس؛ طراح عملیات نجات ۹۰۰ میلیون دلاری

اگر عادل عبدالکریم را مهره پایه‌گذاری و ایجاد بوروکراسی این مجموعه بدانیم، «صالح حسین الدویس» مهره تثبیت، شارژ مالی و مدیریت کلان این اتاق جنگ روانی در لایه‌های امنیتی‌تر است. نام الدویس زمانی در صدر تحولات این پرونده قرار گرفت که گزارش افشاگرانه روزنامه بین‌المللی «فایننشال تایمز» پرده از یک تکان مالی بی‌سابقه برداشت.

بر اساس اسناد افشاشده، در دسامبر ۲۰۲۵ (دی‌ماه ۱۴۰۴) و درست یک هفته پیش از آغاز آشوب‌های ۱۸ دی‌ماه، ناگهان یک بدهی سنگین و نجومی به ارزش ۶۵۰ میلیون پوند (تقریباً معادل ۹۰۰ میلیون دلار) از حساب‌های اینترنشنال پاک و تسویه شد تا این دستگاه فریب در آستانه ناآرامی‌ها دچار سکته مالی نشود. این مأموریت نجات مالی توسط یک شتاب‌دهنده محرمانه به نام «اینفو‌کست کیمن» (InfoCast Cayman) در جزایر کیمن (از مستعمرات دریایی انگلیس با شفافیت مالی صفر) صورت گرفت که بررسی اسناد نشت‌یافته، ردپای صالح حسین الدویس را به عنوان یکی از مالکان و تصمیم‌گیران اصلی آن لو داد. صالح حسین یک چهره عادی نیست؛ او در داخل عربستان سعودی، سکان هدایت هلدینگ بزرگ SMRG را بر عهده دارد که بازوی رسمی و رسانه‌ای حاکمیت سعودی به شمار می‌رود.

پوست‌اندازی و اهداف راهبردی؛ از اتاق فکر ریاض تا اتاق پخش

خط سیر و پوست‌اندازی‌های این مجموعه نشان می‌دهد که هرگاه دست این سیستم دروغ‌پردازی در پرونده‌های ضدامنیتی رو می‌شود، شیخک‌های عربی اقدام به بازآرایی مهره‌ها و نوسازی تشکیلاتی آن می‌کنند تا اهداف راهبردی دربار را در سه سطح پیاده کنند:

۱. مشروعیت‌بخشی به تروریسم: این دستگاه فریب بار‌ها تریبون رسمی خود را در اختیار سرکردگان گروه‌های تجزیه‌طلب و تروریستی قرار داده تا از جنایت علیه شهروندان قباحه‌زدایی کند.

۲. مهندسی ادراک و ناامیدی: بمباران روانی ۲۴ ساعته جامعه با اخبار تحریف‌شده و بزرگ‌نمایی ضعف‌ها جهت هدایت افکار عمومی به سمت ناامیدی مطلق.

۳. اتاق فرمان عملیاتی در میدان: تبدیل شدن به بیسیم عملیاتی آشوبگران و آموزش خشونت خیابانی در بزنگاه‌های سیاسی.

اگرچه فرضیه‌ها و گمانه‌زنی‌های جدی درباره هماهنگی و خط‌دهی سرویس‌های اطلاعاتی دیگری نظیر اسرائیل به این مجموعه وجود دارد، اما اسناد متقن مالی اثبات می‌کند که تمام مراودات ساختاری، لجستیکی و مالی روزمره اینترنشنال الزاماً از فیلتر این دو مهره سعودی عبور می‌کند؛ عادل عبدالکریم در بریتانیا پوسته حقوقی را مدیریت می‌کند و صالح حسین الدویس شریان سرمایه‌های کلان را دست دارد.