چرا بعضی بازیکنان بعد از جدایی از سرخابی‌ها تازه می‌درخشند؟

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، شکست پرسپولیس برابر فولاد خوزستان، دوباره بحثی قدیمی را به صدر تحلیل‌ها آورد؛ اینکه چرا بعضی بازیکنان درست در لحظه‌ای که از تیم‌های بزرگ جدا می‌شوند، تازه به همان بازیکنی تبدیل می‌شوند که هواداران سال‌ها انتظار دیدنش را داشتند.

بعد از این مسابقه، نگاه‌ها خیلی زود به سمت اوسمار ویرا رفت و این سؤال مطرح شد که چرا فرشاد احمدزاده به این سادگی از پرسپولیس جدا شد؛ بازیکنی که حالا در فولاد نه‌تنها مؤثر ظاهر می‌شود، بلکه با گل سه‌امتیازی‌اش نقش مستقیمی در شکست تیم سابقش داشت. البته این برد فقط به نام احمدزاده نوشته نشد؛ رامین رضاییان هم یکی از مهره‌های کلیدی فولاد بود؛ بازیکنی که هم در این دیدار جریان بازی را تغییر داد و هم هفته قبل مقابل ملوان نشان داد هنوز می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

همین موضوع باعث شد این بار انتقادها متوجه ریکاردو ساپینتو هم بشود؛ اینکه چگونه بازیکنی مثل رامین رضاییان در فولاد تا این حد آماده و اثرگذار است، اما زمانی که نام استقلال و پرسپولیس در میان بود، همیشه شرایط برایش پیچیده‌تر پیش می‌رفت.

این ماجرا البته فقط محدود به بازیکنان سابق سرخابی فولاد نیست. نمونه دیگر، مجتبی فخریان است که در دیدار هفته گذشته برابر ملوان با گلزنی و نمایش قابل‌توجهش، بار دیگر این پرسش را پررنگ کرد: چرا برخی بازیکنان در تیم‌های بزرگ نمی‌توانند آن‌طور که باید بدرخشند، اما پس از جدایی ناگهان به ستاره تبدیل می‌شوند؟

شاید پاسخ این سؤال بیش از آنکه فنی باشد، ریشه روانی داشته باشد. در تیم‌هایی مثل پرسپولیس و استقلال، فشار همیشه چند برابر است؛ هر اشتباه کوچک می‌تواند به موجی از انتقاد و حاشیه تبدیل شود. بازیکن در چنین فضایی کمتر فرصت دارد آزادانه بازی کند، ریسک بپذیرد و خودش باشد.

اما همین بازیکن، وقتی به تیمی می‌رود که بار سنگین توقعات روی دوشش نیست، با آرامش بیشتری تصمیم می‌گیرد، اعتمادبه‌نفس بالاتری پیدا می‌کند و فوتبال واقعی‌اش را نشان می‌دهد. شاید به همین دلیل است که بعضی ستاره‌ها بیرون از فضای سنگین سرخابی‌ها بهتر دیده می‌شوند؛ نه چون ناگهان فوتبالیست بهتری شده‌اند، بلکه چون بالاخره در محیطی بازی می‌کنند که اجازه می‌دهد بهترین نسخه‌شان را بدون ترس و فشار ارائه دهند.

انتهای پیام/