خروج از پیله ملودرام؛ «غوطه‌ور»؛ جسورانه‌ترین تجربه معمایی در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، افتتاحیه جشنواره چهل و چهارم با فیلمی کلید خورد که از همان دقایق ابتدایی، تماشاگر را به میانه‌ی یک بازی ذهنی پیچیده پرتاب کرد. «غوطه‌ور» فراتر از یک درام پلیسی معمولی، در تلاش است تا با تمرکز بر تحلیل روان‌شناختی شخصیت‌ها، لایه‌های پنهانی از انگیزه و گناه را آشکار کند. فیلم به جای تکیه بر تعقیب و گریز‌های کلیشه‌ای، دوربین خود را به سمت بحران‌های درونی آدم‌هایی چرخانده است که در مرز باریک میان "قربانی" و "مجرم" ایستاده‌اند.

عبور از سد کلیشه‌ها؛ وقتی ژانر جنایی قد می‌کشد

سال‌هاست که منتقدان و مخاطبان جدی سینما، جای خالی یک «نئونوآر» یا درام جنایی مستحکم را در ویترین فجر احساس می‌کردند. «غوطه‌ور» دقیقاً در پاسخ به این نیاز ساخته شده است. سازندگان فیلم با هوشمندی، به‌جای قهرمان‌پردازی‌های پوشالی، به سراغ فضاسازی‌های تاریک و اضطراب‌های تدریجی رفته‌اند. این فیلم نشان داد که سینمای ایران می‌تواند بدون تقلید از الگو‌های غربی، یک پرونده بومی را با استاندارد‌های جهانی به تصویر بکشد.

ویژگی‌های کلیدی که در اکران روز اول خیره‌کننده بود:

تعلیق ماندگار: برخلاف فیلم‌هایی که با شوک‌های ناگهانی به دنبال جذب مخاطب هستند، «غوطه‌ور» اضطرابی را در ذهن ایجاد می‌کند که تا ساعت‌ها پس از تماشای فیلم همراه مخاطب می‌ماند.

بازی در سکوت: بازیگران اصلی فیلم با پرهیز از اغراق‌های مرسوم، توانسته‌اند پیچیدگی‌های روانی کاراکتر‌هایی را که دروغ می‌گویند تا زنده بمانند، به خوبی پیاده کنند.

فرم در خدمت محتوا: نورپردازی‌های کنتراست بالا و طراحی صحنه‌ای که القاکننده حس خفگی و استیصال است، از نقاط قوت تکنیکی این اثر در روز اول بود.

وزنه سنگین تنوع ژانر در جشنواره ۴۴

حضور «غوطه‌ور» در جدول اکران، وزنه‌ی تنوع ژانری را به نفع آثار معمایی سنگین کرده است. این فیلم نه تنها یک اثر سرگرم‌کننده، بلکه یک آزمون مهم برای سنجش ذائقه مخاطبی است که به دنبال چیزی فراتر از ملودرام‌های خانوادگی می‌گردد. اگر استقبال پرشور مخاطبان در روز اول جشنواره را ملاک قرار دهیم، می‌توان پیش‌بینی کرد که این اثر مسیر را برای تولیدات جسورانه‌تر در ژانر جنایی هموار خواهد کرد.

جمع‌بندی؛ شروعی برای بحث‌های داغ

«غوطه‌ور» با انتخاب مسیری دشوار، یعنی تمرکز بر «چرایی» به جای «چگونگی» جنایت، موفق شد در همان شروع کار، منتقدان را به تحسین وادارد. باید دید در روز‌های آینده، هیئت داوران تا چه حد جسارتِ پرداختن به چنین سوژه‌ی گزنده و فرم‌گرایی را ارج خواهند نهاد.