گیاه درمنه دشتی، به عنوان گونه غالب مراتع خشک و نیمهخشک ایران، بیش از ۲۵ میلیون هکتار از عرصههای مرتعی کشور را پوشش داده و نقشی کلیدی در تأمین علوفه، حفاظت خاک و پایداری اکوسیستمهای مناطق کمآب ایفا میکند. کارشناسان بر مدیریت دانشبنیان و بهرهبرداری پایدار از این ذخیره ژنتیکی ارزشمند به عنوان راهبردی مؤثر برای مقابله با تخریب مراتع و بیابانزایی تأکید دارند.