آموزش تخصصی ویولن در تهرانپارسدستگاه بسته بندیفنر های پیچشی و فنر فرمدارموسسه حقوقی ثبت شرکت و برند فکر …

نقش آفرینی متفاوت رابرت دنیرو و رابین ویلیام در «بیداری‌ها»
فیلم سینمایی «بیداری‌ها / Awakenings» ساخته پنی مارشال با بازی درخشان رابرت دنیرو و رابین ویلیامز یک روایت درخشان و تحسین شده از درام‌هایی است که مضمونش کوشش برای عبور از یک وضعیت بحرانی مزمن است اما در نهایت فرجام ماجرا آن گونه که انتظار می‌رود، رقم نمی‌خورد. به گزارش «تابناک»؛ وقتی به لئونارد نگاه می­­‌کنیم نمی­­­دانیم چه چیزی را می­­‌بینیم. گمان می‌­­کنیم که به یک سبزیجات انسانی، مرد قوی ­­هیکلی که به ­­مدت سی سال در شرایطی یکسان بی­­‌حرکت شده بود که نه حرف می‌­­زد و نه حرکت می­­‌کرد می‌نگریم. در ذهن او چه می­­­‌گذشت؟ آیا در آن شرایط فکر می­­‌کرد؟ البته که این گونه نیست اما یک متخصص اعصاب در «بیداری‌ها» فیلم جدید «پنی مارشال» دلیل آن را این­­گونه بیان می­­کند «زیرا معنای ضمنی آن غیرقایل تفکر می­­باشد» اما کارشناسان در اشتباه هستند و در کنار جسم بی­­‌حرکت او در آنجا لئونارد همچنان منتظر است. لئونارد یکی از مریض‌­­های بیمارستان روانی به اسم «garden» در برانکس است، بیمارستانی که توسط کارمندان خود مشهور شده است، به این دلیل که در آنجا بیماران به راحتی آب و غذا می­­‌خورند. این موضوع نشان می­­دهد که هیچ کاری صورت نمی‌­­گیرد. آنها قربانیان جریان «بیماری خواب آور» در دهه 1920 بودند و بعد از یک دوره ریکاوری ظاهری به حالت متداول خود برگشتند. اکنون سال 1969 است. آنها نشانه‌های متفاوت بیماری را در خود دارند اما همه در اصل مشکلی مشابه را بیان می‌­کنند: جسم آنها نمی‌­­تواند کاری را که مغزشان دستور می­­دهد انجام دهد. گاهی اوقات این مانع و انسداد از طریق حرکات فیزیکی عجیب و غریب نشان داده می­­شود و گاهی هم توسط فلج ظاهری بروز می‌­­کند. روزی یک پزشک جدید برای کار به بیمارستان می‌­­آید. او هیچ تجربه‌ای در مورد بیماران ندارد در ضمن آخرین پروژه او هم مربوط به کرم خاکی است همانند کسانی که قبل از او رفته­­‌اند و او هیچ امیدی برای بیمارانی که همچون روح هستند، ندارد کسانی که در آنجا هستند اما آنجا نیستند. او ناامیدانه با یکی از زن­­‌های بیمار که به کلی به پشت او نگاه می­­کند و سر و بدنش بی­­‌حرکت است صحبت می­­کند و وقتی پزشک برمی‌­­گردد، آن زن حالت خود را تغییر داده بود و آشکارا سعی در برداشتن عینکش داشت زمانی که آن عینک‌­­ها افتادند. او آزمایشی را انجام می‌­­دهد. او عینک‌­­های آن زن را روبه‌روی او می­­‌گیرد و سپس آنها را پرت می­کند. او سریعاً عکس‌­­العمل نشان می‌دهد و عینک­­‌ها را می‌­گیرد. اگرچه این زن نمی­­‌تواند مطابق میل خود حرکت کند. او آزمایش دیگری انجام می­­‌دهد. توپ را برای یکی از مریض­­‌ها پرت می­­کند و او توپ را می­­‌گیرد. اگرچه این بیماران کاملا بی­­‌حرکت نیستند اما قربانیان بیماری پارکینسون در سطح بسیار پیشرفته هستند که حرکات‌شان را متوقف می‌­کند تا جایی که آنها نمی‌­­توانند حرکت کنند و چون عضلات آنها سعی می­­­کند در یک زمان با هم حرکت کند، در حالی که این عضلات ضعیف­­‌تر از آنند که یک تکانه را بر سایر تکانه­­‌ها انتخاب کنند؟ احتمالاّ عینکی که افتاد و توپی که پرتاب شد، مرز این وقفه و بی‌حرکتی را بشکند. این از دستاوردهای بزرگ در صحنه‌­­­های آغازین فیلم «بیداری‌ها» است که روش­­­هایی برای مراتب سرگرمی­­‌های بزرگ و غم و اندوه فراهم می­­‌کند و بیمارانی که نسبت به یک آزادی شخصی خود بیدارند که در واقع تمام امید خودشان را از تجربه دوباره بعضی چیزها از دست داده‌­­­اند تا دریابند که دوباره علی­­‌رغم این شرایط بحرانی آزادی خود را به دست خواهند آورد. این فیلم با احساس و ذکاوت پنی مارشال کارگردانی شده است و برگرفته از کتاب مشهور سال 1972 نوشته الیور ساکس است، متخصص اعصاب اهل نیویورک که متولد بریتانیا است؛ نویسنده «مردی که زنش را با کلاه اشتباه می­­‌گرفت» یک اثر از ادبیات کلاسیک روانشناسی است. این­­ها بیماران او بودند و (مالکوم سیر) پزشک این فیلم بود که رابین ویلیامز نقش آن را در فیلم برعهده دارد. چیزی که او در تابستان 1969 کشف کرد (L-DOPA) دارویی برای درمان بیماری پارکینسون بود. این دارو زمان وقفه حرکات را برای بیمارانی که بی­­‌حرکت شده بودند را در یک بازه زمانی برای سال­­های پایانی از بین می­­‌برد. این فیلم 15 تن از این بیماران را شامل‌ می‌­­شود به ­­ویژه لئونارد که رابرت دنیرو نقش آن را در اجرایی هنرمندانه ایفا می­­­‌کند. چون این فیلم یک نمایش هیجان ­­انگیز و گریه ­­آور نیست، بلکه آزمایشی هوشمندانه از شرایط روانی نامانوس انسانی است. این موضوع به دنیرو بستگی دارد که از لئونارد یک موردی برای همدردی نسازد، بلکه شخصی است که به ما کمک می­­کند که در مورد فهم دقیق و درست از جهان اطراف خود بیشتر بدانیم. بیماران در این فیلم آسیب­­ دیده و ترسناک‌­­تر از داستان معروف «پو» که درباره زنده به گور کردن بود نمایش داده شده است. اگر ما در تابوت محبوس بودیم درحالی که زنده بودیم به زودی خفه می­­‌شدیم اما در جسمی محبوس شده که نمی­­‌تواند حرکت و یا صحبت کند گنگ و بی­­‌صدا به اطراف نگاه کند همان ­­طوری که چیزهایی که مورد علاقه ما هستند صحبت می‌­­کنند، تا جایی که به­ مانند قطعه ای از وسابل نامربوط اثاثیه منزل هستیم. تابستان 1969 وقتی که آن پزشک داروی آزمایش را به بیمارانش داد و به صورت معجزه­­ آسایی بدنشان دوباره متولد شد و دوباره توانستند حرکت کنند و صحبت کنند، و حتی بعضی از انها بعد 30 سال آشفتگی فکری بهبود یافتند. این فیلم لئونارد را درمیان مراحل تولد دوباره او دنبال می­‌کند. او کودک دوست ­­­داشتنی و مهربانی بود تا زمانی که این انفاق برایش پیش آمد. او به مدت 30 سال نگهداری می­­‌شد. اکنون در اواخر دهه 1940 او با خوشحالی فعالیت می­­‌کند و سپاس­­گزار است از اینکه قادر است آزادانه حرکت کند و خودش را نشان دهد. او با پزشکان نیز همکاری می‌­­کند. پزشک «سیِر» که میلیامز این نقش را ایفا می­­کند، مرکز اکثر صحنه‌­­های فیلم است و شخصیت او به سنگ محکی برای این فیلم تبدیل می­­شود. او همچنین آدم ساکتی است. با خجالتی و ناآزمودگی و حتی حالتی که بازوی خودش را کنار بدنش نگاه می­­دارد، مردی با تماس­­های متفاوت را نشان می­‌دهد. او وقتی با کرم­­‌های خاکی سر و کار داشت بسیار شادتر بود. این یکی از بهترین اجراهای رابین ویلیامز است؛ اجرایی خالص و یک‌دست بدون دخالت احساسش که گاهی اوقات اضافه می­­‌کند، حس بذله گویی که نیازی نیست. او در اینجا مردی دوست داشتنی است کسی که لذت­­‌های ماهرانه و عجیب و غریبی دارد که از دیدن بیماران ناامید و مضمنی را که دوباره آواز می‌­­خوانند را آزمایش می‌­­کند و به موارد مورد علاقه آنها تبریک می­­‌گوید.