در سالهای گذشته یکی از پرتکرارترین دغدغههایی که فعالان و کارشناسان اقتصادی درباره آینده اقتصاد ایران مطرح کردهاند، ضرورت دستیابی به یک الگوی پایدار از ثبات بوده است؛ ثباتی که نه صرفا به معنای توقف نوسانات کوتاهمدت، بلکه به مفهوم شکلگیری یک چارچوب قابل پیشبینی در سیاستگذاریهای کلان اقتصادی است.