تشکیل و راهاندازی ستادهای توسعه منطقهای حرکتی به سمت برنامهریزی آمایشی است؛ به این معنی که تصمیمگیری براساس ظرفیتهای واقعی هر منطقه باشد. کسانی که از درون یک استان وضعیت را بررسی میکنند، به طور طبیعی آشنایی بیشتری با قابلیتها و کمبودهای همان منطقه دارند و به همین دلیل راهحلهایی که از دل همان منطقه استخراج میشود، بسیار واقعبینانهتر خواهد بود