آقای علیرضا قربانی! اشتباه زدی برادر من!/به‌قول یاور، علمداری در این‌روزها هنر است نه آن‌روزها!

آقای قربانی بپذیرید که اگر توان روحی و جسمی تیم‌تان افت کرده، با نوای ایران و در کنسرت «ایرانم» می‌توانید ارتقایشان بدهید؛ هم حال خودتان را خوب کنید هم حال ما را! با عرض معذرت، پس نوای مسیحیایی شما به چه دردی می‌خورد؟ به درد روزهای خوب و راحتی که پول بلیط میلیونی بدهیم، پا روی پا بیاندازیم و ادای آدم‌های لاکچری را در بیاوریم و از یک‌موسیقی باکلاس لذت ببریم؟ همان طبقه سطح‌ بالا و مایه‌دار که پول دارند کنسرت بروند؟ مگر قرار نیست موسیقی را زندگی کنیم؟