این روزها دل ایران عزیزمان داغدار است. ۲۴۲۷ نفر از شهروندان و نیروهای حافظ امنیت در فاجعۀ تروریستی ۱۸ و ۱۹ دیماه، به دست مزدوران صهیون_آمریکایی به شهادت رسیدند. این حجم از فقدان، فقط یک آمار نیست؛ بلکه به معنای هزاران خانواده داغدار، هزاران آرزوی نیمهتمام و شوکی عظیم بر پیکره روانی جامعه است. در چنین شرایطی، چگونه میتوان زیر بار این کوه غم، کمر راست کرد و استوار ماند؟