از عبید زاکانی تا دهخدا؛ خنده‌هایی که تاریخ شدند

طنز در ادبیات فارسی، نه صرفاً ابزاری برای خنداندن، بلکه سلاحی زیرکانه برای نقد قدرت، روشنگری عرفانی و افشای ریاکاری اجتماعی بوده است.