با «هنر بخشش» بزرگ شو!

باشگاه خبرنگاران جوان - سقف اتاق تاریک است، صدای تپش‌های تند قلب در گوشمان می‌پیچد و ذهن، در حالِ محاکمهٔ کسی است که روز‌ها پیش دلمان را شکسته است. وقتی در ساعاتِ پایانیِ شب، به‌جای استراحت، کوله‌بارِ خطا‌های دیگران را به دوش می‌کشیم، در واقع خودمان را در قفسی کوچک و تاریک حبس کرده‌ایم. اینجاست که معجزه و «هنر بخشش» نه به‌عنوان یک کوتاه‌آمدنِ ساده، که به‌عنوان بالِ پروازی برای بزرگ‌تر شدنِ خودمان وارد میدان می‌شود. ما برای درجازدن در کینه‌های کوچک ساخته نشده‌ایم؛ ظرفیتِ درونیِ ما به وسعتِ یک اقیانوس است و اقیانوس، با پرتابِ یک سنگ‌ریزه، گِل‌آلود نمی‌شود. با این نگاه، برای نجات و ارتقای روانِ بی‌قرارمان دست‌به‌کار می‌شویم.

چرا کینه‌ها ما را کوچک و آسیب‌پذیر می‌کنند؟

وقتی خشم و رنجش را در دل نگه می‌داریم، آینه‌ی شفافِ قلبمان را کدر می‌کنیم. مرور مکرر یک خاطره تلخ در تخت‌خواب، سیستم عصبی را در حالت «دفاع و بقا» نگه می‌دارد. در این وضعیت، ضربان قلب بالا می‌رود و خوابِ آرام به رویایی دست‌نیافتنی تبدیل می‌شود. ما با نگه‌داشتنِ این کینه‌ها، در واقع به رفتارِ اشتباهِ فردِ مقابل اجازه می‌دهیم تا واردِ حریمِ امنِ ذهنمان شود و آرامشِ فطریِ ما را به یغما ببرد.

«هنر بخشش»؛ بیدار کردنِ اقیانوسِ درون

گاهی فکر می‌کنیم گذشت‌کردن، صرفاً لطفی در حقِ فردِ خطاکار است. اما در حقیقت، هنر بخشش، تجلیِ بزرگ‌منشی و اصالتِ روحِ خود ماست. چشمه‌ای که می‌جوشد، منتظرِ تشکرِ دیگران نمی‌ماند؛ فقط می‌بخشد، چون از منبعی زلال و بی‌نهایت تغذیه می‌شود. وقتی تصمیم می‌گیریم از رفتار آزاردهندهٔ یک همکار عبور کنیم، بند‌های وابستگی به آن انرژیِ کدر را پاره می‌کنیم. این کار، ظرفیتِ قلبِ ما را وسعت می‌بخشد تا جای بیشتری برای عشق‌ورزیدن به همسر، فرزندان و از همه مهم‌تر، در آغوش کشیدنِ آرامشِ حقیقی باز شود.

چگونه کوله‌پشتیِ خشم را برای همیشه زمین بگذاریم؟

برای رسیدن به این رهایی و وسعتِ روح، نیازی نیست فردا صبح به آن شخص تلفن بزنید؛ این یک کیمیاگریِ کاملاً درونی است که با چند گامِ ساده در تاریکیِ اتاق رقم می‌خورد:

تماشای رنج، بدون قضاوت: احساسِ ناراحتی‌تان را انکار نکنید. به خود بگویید: «من رنجیدم، اما روحِ من بسیار گران‌بهاتر از آن است که در این رنج متوقف بماند. من برای عبورکردن ساخته شده‌ام»

تخلیه روی کاغذ (قانون مکتوب کردن): بلند شوید. تمامِ تیرگی‌ها و خشمِ ذهنیتان را روی یک تکه کاغذ بنویسید و سپس آن را پاره کنید. اجازه دهید این بارِ سنگین، از ذهنتان خارج شود.

گره‌زدنِ بخشش به نور: در سکوتِ دلتان بگویید: «من تو را رها می‌کنم و می‌بخشم. این گذشت، بازتابِ نوری است که می‌خواهم در زندگی‌ام جاری باشد.» در دل برای او آرزوی بیداری و آرامش کنید؛ این کار، معجزه‌وار شما را از سطحِ دعوا‌های روزمره بالاتر می‌کشد.

نفسِ آگاهی: حالا به رختخواب برگردید. حواستان را به دم و بازدم بدهید. با هر بازدم، تصور کنید غباری از قلبتان پاک می‌شود و با هر دم، نوری تازه به وجودتان می‌تابد.

فردا صبح، دنیا در برابر چشمانِ شما که حالا صیقلی و شفاف شده، زیباتر خواهد بود. با تمرینِ مداومِ «هنر بخشش»، ما آینهٔ قلبمان را از زنگارِ رفتارِ دیگران پاک می‌کنیم و به همان انسانِ بااصالتی تبدیل می‌شویم که قرار است منبعِ آرامشِ زمین باشد. حالا یک نفسِ عمیق بکشید، چشمانتان را به روی تاریکی ببندید و در وسعتِ درونیِ خود غوطه‌ور شوید؛ خوابی عمیق و شیرین در انتظارِ شماست.

منبع: فارس