از شور فوتبال تا یاد شهدای میناب

باشگاه خبرنگاران جوان- این جام جهانی که از قضا بزرگ‌ترین جام جهانی فوتبال از بدو پیدایش آن تا به امروز هست هم می‌تواند و می‌توانست برای خیلی‌ها اولین جام جهانی باشد. درک اینکه بزرگ‌ترین و بهترین تیم‌های ملی جهان بالغ بر یک ماه با هم رقابت می‌کنند تا در نهایت یکی قهرمان شود. چه لذت بزرگی و چه تجربه شیرینی، از همان دست تجربه‌های فراموش‌نشدنی و به یادماندنی.

شوق تماشای اولین جام جهانی قابل وصف نیست، آنهم جام جهانی که تیم ملی فوتبال کشورمان هم در آن حاضر است و حتی می‌تواند و شانس دارد که از مرحله گروهی آن صعود کند. چه لذتی از این بالاتر و چه احساسی از این شیرین‌تر؟

برای مثال یک کودک دهه نودی الان درک درست و روشنی از جام جهانی دارد و می‌تواند اولین جام جهانی فوتبال را همپای بزرگ‌تر‌های خود دنبال کند. در این دوره شادی پیروزی و صعود تیم ملی در اولین و خاطره‌انگیزترین جام جهانی برای او قابل وصف نیست و می‌شود یک خاطره برای همیشه.

اما این لذت بی‌رحمانه از یک جمعی دریغ شد، برای جمعی که کمترین استحقاق‌شان چشیدن طعم پیروزی تیم ملی در اولین تجربه شفاف‌شان از جام جهانی بود.

۱۶۸ کودکی بی‌گناهی که در نخستین روز جنگ رمضان در مدرسه شجره طیبه میناب به شهادت رسیدند، اگر امروز بودند مثل خیلی از بچه‌های همسن و سال خود شوق تماشای جام جهانی را داشتند. پیراهن تیم ملی ایران و تیم‌های ملی محبوب‌شان را می‌‎پوشیدند و یک ماهی از فوتبال لذت می‌بردند.

شوق پوشیدن پیراهن تیم ملی، شوق حضور در جشن‌های بعد از برد تیم ملی، تماشای دیدار‌های حساس مراحل حذفی، جشن بزرگ فینال و ...، اما امروز آنها نیستند و نام‌شان مزین به خیلی از تیم‌های ملی است، مثل تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶.

حالا ۱۶۸ کودک بی‌گناه مدرسه شجره طیبه میناب از بهشت شاهد و تماشاگر جام جهانی خواهند بود، ۱۶۸ تماشاگر ویژه برای بزرگ‌ترین رویداد فوتبال. قسمت این بود که آنها از بهشت اولین جام جهانی زندگی خود را ببینند. خوشا به حال تیم ملی فوتبال ایران که این تماشاگران ویژه را دارد.