کاراگر که پیش از آغاز فصل هم نسبت به ترکیب خط میانی لیورپول هشدار داده بود، بعد از تساوی در سنت جیمزز پارک به سراغ این موضوع رفت و در ایکس کوتاه و صریح نوشت: «باز هم! این خط میانی نمیتواند جواب بدهد. من قبل از اینکه حتی یک توپ در یک بازی رسمی زده شود، این را گفته بودم.»
این پست کاراگر واکنشی به توییت قبلی خودش بود. کاراگر در توییت قبلی با انتقاد از نحوه بازی هافبکهای لیورپول نوشته بود: «تمام هافبکهای لیورپول در پیشفصل مدام به سمت جلو هجوم میبردند. این دیوانگی است!»
تساوی مقابل نیوکسل تا حد زیادی همین نگرانی را جلوی چشم همه بینندگان به تصویر کشید. لیورپول با وجود در اختیار داشتن 60 درصد مالکیت توپ، بارها در انتقالهای دفاعی آسیبپذیر نشان داد و نیوکسل توانست با استفاده از فضاهای ایجادشده در میانه زمین، به دروازه آلیسون برسد. گلهای آنتونی الانگا در دقیقه 5 و جو ویلاک در دقیقه 57، در شرایطی به ثمر رسیدند که لیورپول بین خطوط و در بازگشتهای دفاعی مشکلات محسوسی داشت.
ترکیب رایان گراونبرخ و سوبوسلای در میانه میدان، در کنار فلوریان ویرتز در نقش شماره 10، بیش از همه زیر ذرهبین است و باید باشد. واقعیت این است که ویرتز و سوبوسلای نمیتوانند همزمان در یک خط میانی سهنفره بازی کنند، چرا که بازی امروز ثابت کرد وقتی این سه نفر در میانه زمین هستند، در آن بخش از میدان فضای زیادی ایجاد میشود.
پیشنهاد نگارنده این است که سوبوسلای به عنوان شماره 10 بازی کند، دو بازیکن پشت سر او قرار بگیرند و یک شماره 6 تخصصی در کنار گراونبرخ به میدان برود.
راستش را بخواهید بعد از تماشای بازی امروز به این نتیجه رسیدم که ویرتز هنوز آماده حضور در ترکیب اصلی نیست. ویرتز اگر خریدی بزرگ نبود که از بایرن مونیخ آمده، اگر برای مثال بازیکنی برآمده از آکادمی لیورپول بود شک ندارم که خیلی بیشتر روی نیمکت مینشست. نه اشلوت و نه ایرائولا ظاهرا جرات این را ندارد که ویرتز را از اول بازی روی نیمکت بنشاند.
شاید بشود به اشلوت و ایرائولا تا حدودی حق داد. لیورپول برای جذب ویرتز بیش از 100 میلیون پوند هزینه کرده و به همین دلیل، انتظار میرود او در ترکیب قرار بگیرد. اما مربی شجاعی مثل یورگن کلوپ بیتوجه به این حرف و حدیثها وقتی میدید او آمادگی بدنی و ذهنی را ندارد بدون شک با یک اشاره به نیمکت تبعیدش میکرد.
گشت و گذاری در سایتهای انگلیسی نشان میدهد تقریبا همه مثل ما متفقالقولند که ویرتز در اولین بازی فصل نتوانست آن تاثیرگذاری مورد انتظار را در نقش شماره 10 داشته باشد و پس از گذشت یک ساعت از بازی جای خود را به الکسیس مکآلیستر داد. تغییرات ایرائولا در نیمه دوم، از جمله ورود ویکتور مونیوز و مکآلیستر، به افزایش انرژی لیورپول کمک کرد، اما مشکل ساختاری خط میانی همچنان پابرجا بود.
یک بحث مهم دیگر که در بازی امروز خودش را نشان داد بحث خط دفاعی و ویرژیل فندایک است. عملکرد کاپیتان لیورپول اصلا آن چیزی که باید باشد نبود و فندایک باید روی هر دو گل نیوکسل بهتر عمل میکرد. ویرژیل مثل گذشته برای تصاحب توپ جلو نمیرود و در دوئلها احتیاط بیشتری به خرج میدهد. شجاعت ویرژیل کم شده است.
* مشکل، ایرائولا نیست؟
هواداران سرخورده حق دارند اگر امشب بگویند مشکل اشلوت نبود. این عملکرد تقریباً مشابه خیلی از بازیهای فصل گذشته بود.
هواداران سرخورده حق دارند اگر بگویند امشب ثابت کرد مشکل اصلی، خود ترکیب لیورپول و اسکواد تیم بوده و باشگاه باید به جای کنار گذاشتن سرمربی قبلی، تیم را تقویت میکرد، بهخصوص در خط میانی.
با نگاه تحلیلی، مشکل اصلی لیورپول نبود تعادل در خط میانی و فاصله زیاد میان بازیکنان بود. این مشکل عجیب باعث شد لیورپول با وجود مالکیت بیشتر، بارها در برابر ضدحملات آسیبپذیر شود.
البته نباید زمام عقل را یکسره به احساس بسپاریم. ناراحتی ما لیورپولیها نباید باعث شود در حق ایرائولا اجحاف کنیم. پس این را اضافه میکنیم که نباید فراموش کرد این اولین بازی رسمی ایرائولا روی نیمکت لیورپول بود و سرمربی اسپانیایی در ابتدای مسیر ساخت تیم جدیدش قرار دارد. با این حال، برای تیمی که قرار است برای بالاترین اهداف در فوتبال انگلیس و فوتبال اروپا بجنگد، مشکلاتی که کاراگر به آن اشاره کرده و کمی بالاتر به تفصیل دربارهشان صحبت کردیم نمیتواند برای مدت طولانی نادیده گرفته شود.
لیورپول در نهایت با پنالتی دیرهنگام سوبوسلای از شکست فرار کرد اما اگر از اکثر هواداران بپرسید این یک امتیاز بیشتر از آنکه خیالشان را راحت کند، زنگ خطر را بلندتر کرده است.
