با احترام به استادان محترم گروه نقاشی که متواضعانه آثارشان را در کنار دانشجویانشان در این نمایشگاه به نمایش گذاشتهاند این یادداشت را به نوشتن دربارۀ آثار دانشجویان محدود کردهام هم از روی ادب هم به گمانم به احترامِ رسالت اصلی نمایشگاه که فراهم نمودن عرصهای برای ارائۀ تلاشهای دانشجویان این رشته بوده است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
تخصص من در حوزۀ درام و تئاتر است نه نقاشی هرچند همین هم ادعای گزافی به نظر میرسد. و ارتباطم با نقاشی به مدد داشتن خواهری نقاش است که سالها ورای خواهری دوست ارجمند و گرامی من نیز هست. همیشه نهچندان دور، نهچندان نزدیک و در حد علاقهای خامدستانه و لذتگرایانه بودهاست اما خاطراتم مملو از گفتگوهای دونفرۀ ما دربارۀ نقاشی است هرچند هیچگاه به جسارت نوشتن دربارۀ نقاشی نرسید. و این اولین یادداشت من دربارۀ نقاشی، صرفاً تلاشی- به احتمال زیاد ناکام- است در ستایش استادان و دانشجویان گروه نقاشی دانشگاه هنر شیراز. دانشگاهی که به رغم همۀ مسائل و کمبودها، درونش تکاپوهای امیدوارانهای جریان دارد که در دل این وضعیت، هنر را برای پس زدن دهشتِ واقعیت برگزیدهاند.
با احترام به استادان محترم گروه نقاشی که متواضعانه آثارشان را در کنار دانشجویانشان در این نمایشگاه به نمایش گذاشتهاند این یادداشت را به نوشتن دربارۀ آثار دانشجویان محدود کردهام هم از روی ادب هم به گمانم به احترامِ رسالت اصلی نمایشگاه که فراهم نمودن عرصهای برای ارائۀ تلاشهای دانشجویان این رشته بوده است. و نکتۀ مهم بعدی اینکه بدیهی است آثاری که در این یادداشت از از میان مجموعۀ آثار به آنها پرداخته شده است انتخاب نگاه زیباییشناسانۀ ناپختۀ من است و نگاههای دیگر حتمن انتخابهای متفاوتی خواهند داشت و امیدوارم دانشجویان عزیزی که به اثرشان در این یادداشت اشارهای نشده را ذرهای مکدر نکند. بماند که آثاری که من اینجا بدانها میپردازم احضار شدهاند تا به دلالتمندی منطقِ انضمامی این یادداشت کمک کنند و منتخبهای یک نگاه زیباییشناسانۀ ناب نیستند که حاشا از چنینی ادعایی و اساساً از وجود چنین نگاهی.
جولین بارنز، نویسنده و منتقد ادبی نامدار انگلیسی که خوشبختانه آثار زیادی از او به فارسی ترجمه شده است در فصل نویسندهها و نقاشانِ کتاب چشم پاینده؛ جستارهایی دربارۀ هنر مینویسد: …