به گزارش جماران، ابوالحسن اتابکی، باستانشناس با اعلام این خبر درباره زمینههای تاریخی و مذهبی این شیوه تدفین گفت: با گسترش دین زرتشتی در دوره فرا هخامنشی و سپس عصر ساسانی، شیوههای تدفین دچار دگرگونی بنیادین شد و بسیاری از تدفینهای درون خاک برچیده و به ارتفاعات و مناطق کوهستانی منتقل شدند؛ علت اصلی این تغییر، باور به معاد جسمانی و زندگی پس از مرگ در کیش زرتشتی بود.
او افزود: به باور پیروان دین زرتشت، دنیای درون خاک فضایی تاریک، راکد و اهریمنی به شمار میرفت؛ ازاینرو، از دفن پیکر در خاک پرهیز میکردند. افزون بر این، پیکر درگذشته (نَسو) آلودهکننده عناصر مقدس همچون خاک، گیاه و آب تلقی میشد. از سویی، باور داشتند که روان درگذشته باید بهسوی پرتوهای خورشید عروج کند؛ بنابراین پیکر متوفی را پیش از تدفین نهایی در «دخمههای آفتاب» برای انجام آیین «خورشیدنگرشنی» و پاکسازی استخوانها قرار میدادند. پس از آنکه گوشت جسد توسط پرندگان لاشه خوار و جانوران زدوده میشد، استخوانهای پاکشده را به جایگاهی در میان سنگها و صخرهها منتقل میکردند.
تنوع … …
