در این ۵ سال، یعنی از ۲ تیر ۱۴۰۰ که اتوبوس خبرنگاران محیطزیست در مسیر نقده تصادف کرد و جان «مهشاد کریمی» و «ریحانه یاسینی» را گرفت، خبرهای مرتبط با تصادف و واژگونی اتوبوس بیشتر توجهم را جلب کرده است. من هم در آن اتوبوس بودم، دیدم که چطور زخمیها در کنار جاده از درد به خود میپیچیدند. میشنیدم که همه در خفا از کشته شدن دو نفر حرف میزدند. دیدم که پدری چطور یکریز به دخترش زنگ میزد و دختر زنده نبود که پاسخ دهد. خاطرم هست که دوستی ماسک صورتش را در ماشینی که ما را به بیمارستان نقده میبرد، برداشت و خردهشیشهها روی زمین پخش شد. یا همراه دیگری همهچیز از یادش میرفت و بارها و بارها برایش میگفتم که تصادف کرده و دوباره میپرسید چه شده!
خاطرم هست که آن روزها «انجمن صنفی روزنامهنگاران»، مقامات و مسئولان همه از این گفتند که به پرونده رسیدگی میشود. حتی شاهد بودم که برخلاف شما که خدمات پس از سانحه دریافت نکردید، انجمن صنفی روزنامهنگاران برای ما جلسه تراپی گرفت یا مسئولان سازمان محیطزیست برایمان شرایطی را مهیا کردند که به بیمارستان پارس برویم، برای اینکه معاینه شویم و مطمئن شویم سالم هستیم یا نه. شاهد بودم که درختی به یاد دوستان جانباختهام کاشته شد. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































