اصفهک چند سالی است که با دریافت جوایز معماری مورد توجه قرار گرفته، اما امسال با رونمایی از یک طاق قوسی خشتی و مطرح شدن ادعای بزرگترین قوس خشتی جهان، بیشتر بر سر زبانها افتاده است. قوسی که حالا همراه با محوطهٔ اطرافش به مکانی برای نشستن، گردهمایی و شنیدن موسیقی خراسانی تبدیل شده و به رونق بیشتر گردشگری روستا کمک کرده است.
اما این شکل از گردشگری تا کجا میتواند ادامه پیدا کند؟ چه تأثیری بر زندگی مردم اصفهک و بهخصوص جوانانش خواهد گذاشت؟ این تورهای پرشمار چقدر به اصول گردشگری مسئولانه پایبندند؟ و مهمتر از همه، اصفهک چه الگویی برای روستاهای اطراف، مثل اسفندیار، دیهوک و نایبند، خواهد شد؟ روستاهایی که ممکن است مقصدهای بعدی باشند و حالا اصفهک را پیش روی خود ببینند. و البته گردشگری که مدام دنبال کشف مقصدی تازه است. میرود. میبیند. عکس میگیرد و مقصد را مصرف میکند و بعد سراغ جای دیگری میرود.
این روزها «اینستاگرام» پر شده از دوتارنوازی استاد «سمندری» زیر طاق خشتی اصفهک و عکس میزهایی که با سلیقهٔ آشنای طبقهٔ مرفه شهری چیده شدهاند. با دیدن این تصاویر باید پرسید چرا گردشگری روستایی ما باید تا این اندازه در خدمت ذائقهٔ گردشگر شهری باشد؟ قرار است چه چیزی از این سفر نصیب روستا شود جز درآمد و چند عکس زیبا؟ البته درآمد چیز کمی نیست و نمیتوان از مردم روستا انتظار داشت که از فرصت اقتصادی چشمپوشی کنند. اما آیا همهٔ ماجرا همین است؟ آیا کسی به این فکر میکند که این رفتوآمدها در درازمدت چه تغییری در زندگی و فرهنگ روستا ایجاد میکنند؟
متولیان امور هم معمولاً راهحل را در محدود کردن، پلمب کردن و ممنوعیت میبینند. انگار راه دیگری وجود ندارد. اما باید پرسید این برخوردها چقدر موفق بودهاند؟ آیا توانستهاند تبعات اجتماعی گردشگری انبوه را کنترل کنند؟ بعید … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































