نتانیاهو جنگ را با مفاهیمی مانند پیروزی مطلق، نابودی کامل دشمن و حذف همیشگی تهدید توضیح میدهد. مشکل اینجاست که چنین اهدافی نقطه پایان مشخصی ندارند. حماس ممکن است تضعیف شود، اما اندیشه و شبکه اجتماعی آن با بمباران از بین نمیرود. حزبالله ممکن است فرماندهان و امکاناتش را از دست بدهد، اما مسئله امنیت مرزهای شمالی اسرائیل صرفاً نظامی نیست. توان هستهای و موشکی ایران نیز ممکن است آسیب ببیند، اما دانش فنی و امکان بازسازی باقی میماند. در این منطق، هر دستاورد نظامی مقدمه حملهای تازه است. گزارشها نیز حاکی از آن است که نتانیاهو حتی در دوره انتقال قدرت، احتمال اقدام مجدد علیه ایران را بررسی کرده، در حالی که برخی فرماندهان امنیتی و نظامی فوریت چنین اقدامی را تأیید نمیکردند. جنگ، ابزار امنیت یا وسیله بقای سیاسی؟
آیزنکوت نتانیاهو را متهم کرده است که جنگ بیپایان را به ابزاری برای بقای سیاسی و به تعویق انداختن پاسخگویی درباره شکست هفتم اکتبر تبدیل کرده است. هرچند دفتر نتانیاهو این اتهام را رد میکند، نمیتوان همپوشانی منافع سیاسی او با تداوم جنگ را نادیده گرفت. پایان جنگ میتواند پروندههایی مانند مسئولیت شکست هفتم اکتبر، عملکرد نهادهای امنیتی، تشکیل کمیسیون تحقیق، اختلافات داخلی و پروندههای قضایی نتانیاهو را دوباره مطرح کند. همچنین احزاب راست افراطی که بقای دولت به حمایت آنها وابسته است، بارها با پایان جنگ و توافقهای سیاسی مخالفت کردهاند. بنابراین ساختار سیاسی پیرامون نتانیاهو انگیزه کافی برای پایان جنگ ندارد. آیزنکوت صلحطلب نیست …


دانلود از کافه بازار
































































































































































