کجاست وزیر دفاع زیبای آمریکا، یعنی آقای واینبرگر که میخواست ریشه ایران را برکند؟ کجایند بعثیهای عفلقی همچون صدام حسین که میخواستند خوزستان را به خاک خود ضمیمه کنند و روانه تهران شوند؟ کجاست آریل شارون، قصاب صبرا و شتیلا، که میخواست سر مار (ایران) را بکوبد. همه رفتهاند، اما ایران مثل همیشه مانده است.
حتی در بدترین شرایط که از چهار سو ایران به اشغال شغالان درآمده بود، نادرهمردی برومند از خراسان، نادرقلینام، همه را سرکوب و اخراج کرد. این داستان به جایی رسیده که نتانیاهو را وادار به اعتراف کرده است که یا ما ایران را نابود میکنیم یا ایران ما را. تاریخ نشان داده که ایران نابودشدنی نیست؛ پس در وجود و ذهن او نابودی اسرائیل رقم خورده است.
نقلقولی منسوب به نویسنده معروف یهودی، یووال نوح هراری که کمی تا قسمتی هم صهیونیست است، وجود دارد که میگوید: تاریخ انباشته از جنازه امپراتوریهایی است که قدرت نظامی را با برتری تمدنی اشتباه گرفتهاند. ایران یک «کشور-ملت» به معنای مدرن کلمه نیست، بلکه یک «کشور-تمدن» است که از تمام امپراتوریهایی که سعی در دفن کردنش داشتند، بیشتر عمر کرده است. شما نمیتوانید فرهنگی را که در تار و پود شناخت بشری بافته شده، به صفر برسانید (یعنی کاری کنید که همهچیز را از صفر شروع کند). نابودکردن ایران مانند «لوبوتومی» کردن (جراحی تخریب مغز) حافظه جمعی گونه انسان است. قدرت زودگذر است، اما یک داستان سههزارساله شکستناپذیر است.
البته این گفته منسوب به نوح هراری بسیار زیبا و برای ما فریبندگی دارد، اما شاید درون آن شیطنتهایی مشابه شیطنتهای همپیالهایهایش دیده شود؛ همانند آنچه در مورد قدرت ایران و چهارمین قدرت در جهان توسط برخی آمریکاییها گفته میشود. تکیه بر حق بر تمدن و افکار متعالی در این نوشته دیده میشود، اما قدرت یکی از اجزای تمدن است و البته تمدن ایران قدرتهای مهاجم را در خود هضم کرده است. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































