یادآوری کنیم که در فوریه ۱۹۴۵ و در آستانه پایان جنگ جهانی دوم، استالین، چرچیل و روزولت، رهبران اتحاد شوروی، بریتانیا و آمریکا، در شهر یالتا در شبهجزیره کریمه گرد آمدند تا درباره سرنوشت کشورهای اروپایی پس از جنگ تصمیم بگیرند. از آن نشست بهعنوان یکی از نقاط عطف شکلگیری نظم جهانی پس از جنگ یاد میشود؛ نظمی که در آن سه قدرت پیروز، نقش تعیینکنندهای داشتند.
اما آیا واقعاً نشست شنژن میتوانست یالتای دیگری باشد؟ از همان ابتدا روشن بود که موانع جدی بر سر راه چنین توافقی وجود دارد. نخست آنکه جهان در شرایط پایان یک جنگ جهانی قرار نداشت و اختلافات و منازعات موجود، ازجمله جنگ روسیه و اوکراین و همچنین جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، نهتنها زمینه تفاهم جامع را فراهم نمیکرد، بلکه بر پیچیدگی روابط سه قدرت میافزود.
دوم آنکه شی جینپینگ و پوتین اعتمادی به تعهدات و تصمیمات ترامپ نداشتند؛ رئیسجمهوری که سیاست خارجی او بیش از آنکه بر تعهدات پایدار استوار باشد، تابع ملاحظات روز و محاسبات شخصی است.
در پایان نشست، رسانههای دولتی چین و روسیه بیانیهای چهارمادهای با عنوان «اعلامیه صلح سران چین، روسیه و آمریکا» منتشر کردند که میتوان آن را مهمترین دستاورد رسمی این دیدار دانست. چهار محور این بیانیه عبارت بود از اصلاح سازمان ملل متحد، ثبات و امنیت انرژی، احترام به حاکمیت دولتها و مصونیت مقامات رسمی در برابر مراجع قضایی بینالمللی، و کاهش خطرات هستهای. بررسی این چهار محور نشان میدهد بیانیه بیش از آنکه حاوی توافقی اجرایی باشد، چارچوبی سیاسی برای مدیریت رقابت و هماهنگی حداقلی میان سه قدرت ترسیم کرده است. …

![[محمدعلی مهتدی] شنژنی که یالتا نشد](/news/u/2026-11-22/ettelaat-j6b6z.webp)
دانلود از کافه بازار![[محمدعلی مهتدی] شنژنی که یالتا نشد](/news/u/2026-11-22/ettelaat-j6b6z.jpg)

























































































































![[امیر حیدری] مطالبه کیفیت در خدمات درمانی](/news/u/2026-11-21/ettelaat-o71t6.jpg)






































