مسعود رضوی| آیت الله العظمی حسین وحید خراسانی (متولد ۱۱ دی ۱۲۹۹) فقیه و مرجع تقلید برجسته ایران و عالم تشیع، دیروز در قم رحلت یافت. ایشان پس از رحلت آیت الله محمدعلی اراکی به عنوان یکی از برجستهترین مراجع تقلید شیعه در قم، مورد استقبال قرار گرفت و به دلایلی، ازجمله کیفیت عالی تحصیلات نزد بزرگترین فقهای ابتدای قرن پیش در قم و نجف، جایگاه ویژه ای در حوزههای علمیه مشهد و قم پیدا کرد.
مدارج دانش اجتهادی، و شیوهٔ خاص در تدریس اصول فقه، و بیان مسائل مبتلابه مراجعان و مردم، آیت الله وحید را به یکی از ستونهای مرجعیت سنتی شیعه استوار کرد. درسهای خارج اجتهادی ایشان پیش از دهه ۴۰ خورشیدی در مشهد آغاز شد و سپس در قم تا یکصد سالگی آیت الله ادامه یافت. روش فقهی ایشان ادامه شیوهٔ استادش آیت الله سید ابوالقاسم خویی بود. روش سنتی در این مکتب، دارای قدمت و اصالت زیاد است و در استدلال و استنباط، مبتنی بر شروح و مستندات عروة الوثقی است.
نگاه مرحوم آیت الله وحید مبتنی بر روش فقهائی چون شهید اول، شهید ثانی، محقق کرکی و صاحب جواهر بود. در یک دو قرن اخیر، شیوه و طرز استنباط و اجتهاد فقهی نزد فقهائی چون محقق سبزواری، شیخ انصاری، سید عبدالله شیرازی، سیدمحسن حکیم نیز دنباله همین شیوهٔ استنباط و اجتهاد بوده است.
این نگرش فقهی، ترکیبی از استدلال عقلی و مطالب منصوص نقلی است. روشن است که درس فقه آیت الله فقید، اگرچه استناد و وفق بر روایت و حدیث داشت، ولی مبتنی بر مباحث دقیق و پیچیدهٔ اصولی هم بود. برخی بزرگان و متفکران حوزوی در یک دوره، در میانه قرن پیشین خورشیدی، بر این باور بودند که علم اصول بسیار متورم شده و برخی طلاب و روحانیون سالهای دراز و بلکه گاه ده تا بیست سال دروس اصول را نزد چندین استاد مختلف میآموزند، و این شیوه را منفی تلقی میکردند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































