اینکه چه شد آن اعتماد به نفت، در بخشهای مختلف به بیاعتمادی تبدیل شد، داستانی طولانی است که شهرزادی هم باشد، نمیتواند آن را دلنشین روایت کند. البته این اشاره به ابعاد پایدار صنعت نفت در گذشته، به معنای انکار کاستیها و آسیبهای همان صنعت به جامعه بومی نیست؛ بلکه تأکیدی است بر این مهم که هرجا اعتماد ساخته میشود، بروز حوادث، حتی اگر ناشی از سهلانگاری و بیمبالاتی باشد، احتمالاً با مدارای بیشتری ازسوی جامعه همراه میشود. هرچند اعتماد نیز نامحدود نیست و با تکرار حوادث و فقدان پاسخگویی فرسوده میشود.
این خطوط برای مصیبتی است که بر سر آبدانان آمده است؛ برای کارکنانی که معنای کارشان با یکی از مهمترین اهداف پایداری همخوانی داشت. آنان در مجموعهای مشغول بودند که قرار بود گازهای همراه نفت را جمعآوری، از سوزاندن آنها جلوگیری کند و آسیبهای محیطزیستی را کاهش دهد. پروژه NGL ۳۱۰۰ دهلران اساساً با چنین هدفی تعریف شده بود. شاید بسیاری از کارکنان جانباخته نیز با افتخار از اثر شغلشان سخن میگفتند. اما شامگاه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، واژگونی اتوبوس حامل کارکنان این مجموعه در محور دشتعباس به مورموری، بنا بر گزارشهای منتشرشده، جان دستکم ۱۰ نفر را گرفت و ۱۸ نفر را مصدوم کرد؛ مرور نام جانباختگان و کشتهشدگان هم نشان میدهد که بسیاری از آنها از جامعه محلی بودند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































